„— Ale ja ciebie kocham, zbyt kocham, abym cię mógł zabić. Nie umrzesz, gotów jestem sprawić, żebyś pokochała życie.
— Niemożliwe. Zmusiłeś mnie, abym pokochała śmierć.
— Lorenzo, na litość boską, przysięgam ci...!
— Życie albo śmierć! — krzyknęła młoda kobieta z gniewem. — Dziś musisz mi dać odpowiedź.
— Życie, najdroższa Lorenzo.
— A więc dajesz mi wolność Balsamo milczał.
— A więc śmierć i spokój zupełny
— Życie i cierpliwość, Lorenzo.
Młoda kobieta zaśmiała się strasznie, odskoczyła od niego ł wydobyła z fałd sukni mały, cienki sztylet. Zanim Balsamo zdążył chwycić ją za rękę, ostrze sztyletu dosięgło już jej piersi. Krzyknął z rozpaczą i chwycił sztylet za ostrze, uprzedzając ponowienie ciosu. Krew trysnęła z jego palców, ale Balsamo nie zważając na to wyciągnął rękę i rzekł drżącym głosem
— Spij! Ja chcę, żebyś usnęła, Lorenzo!
Ale widocznie wzburzenie Lorenzy było tak silne, że trudno ją było zmusić do posłuszeństwa. Dopiero za drugim razem Balsamo uczyniwszy ogromny wysiłek woli, zdołał przełamać jej opór.
Lorenza zachwiała się i padła na kanapę. Balsamo szybko obejrzał ranę na jej piersi, która na szczęście okazała się niegroźna, chociaż krew płynęła obficie.
Balsamo podbiegł do kominka, przycisnął oko lwa i tajemnymi schodkami pobiegł do Althotasa.“(6)