„— Czy nie zechciałabyś ich poszukać i przynieść tutaj, kochanie — zwrócił się do żony. — Pamiętasz, gdzieśmy je odłożyli
Wróciła po chwili niosąc pięć czy sześć dużych, kosztownie wyglądających paczek i spiętrzyła mi je wszystkie na kolanach.
Na ogół myślę o moich dzieciach z dużą przyjemnością i bardzo lubię przynosić im prezenty. Byłem oczarowany. Oczywiście był to podstęp — zapewne z jej inicjatywy — jeden z wielu, jakie musiała wymyślać w ciągu ostatniego roku, żeby zapobiec katastrofie. (Widać było, że opakowania nie są świeże, a gdy wróciwszy do domu znalazłem w paczkach kilka starych kaszmirowych swetrów, zostawionych przez córkę Gila przy wyjeździe do szkoły, oraz szkocką czapeczkę z przepoconą wkładką, poczułem do nich jeszcze większą sympatię rozumiejąc, w jak ciężkiej są sytuacji). Siedziałem ze stosem prezentów dla moich dzieci na kolanach i przepełniony współczuciem dla Gila nie mogłem oczywiście powiedzieć mu, po co tu przyszedłem. Przez chwilę rozmawialiśmy o jesiennych rozgrywkach w baseballu i o różnych drobnych wydarzeniach biurowych, a kiedy zerwał się wiatr i zaczęło padać, pomogłem pani Bucknam pozamykać okna. Potem, wcześniej niż zwykle, wsiadłem do pociągu i mimo burzy pojechałem do domu. W pięć dni później Gil Buckman, wyrzekłszy się alkoholu, znów zasiadł w biurze jako prawa ręka starego i wtedy okazało się, że byłem jednym z pierwszych, do których skóry się dobrał. Doszedłem do przekonania, że gdyby przyszło mi być tancerzem w rosyjskim balecie, wytwarzać sztuczną biżuterię, malować tańczące pary na szufladach biurek albo widoczki na muszlach, mieszkając w dodatku w jakiejś bardzo zapadłej dziurze, nie mógłbym chyba spotkać dziwaczniejszego skupiska mężczyzn i kobiet niż w moim obecnym miejscu pracy. Postanowiłem więc spróbować sił na własny rachunek.“(14)