„— O... o!... właśnie! — wyrzekł tedy Leon. Spojrzenie znowu miał trochę nieobecne, jak u człowieka w coś zasłuchanego może słyszał w oddali gwizd swej lokomotywy. — jPrzedziwna sprawa... Czy był pan mecenas kiedy „Pod Wiechą"
— W tej restauracji — zdziwił się Grossenberg. .
— Pamięta pan, jaki tam wisi obraz Ha, jeden z obrazów... Hotelowy pokój... łóżko... siedząca na nim na wpół rozebrana dama w gorsecie... z wyrazem strachu na twarzy. Kochanek... oraz mąż wchodzący z pistoletem... Cha, czy to nie dziwne — co Jadłem śniadanie z moim dawniejszym kolegą, Trumfem Dukiewiczem, i siedziałem w loży akurat naprzeciwko tego obrazu. I pamiętam —_cały czas działał mu czemuś na nerwy! Oto najlepszy dowód, że to wszystko przypadki... przypadki — co — Nagle spochmurniał, a policzki ściemniały mu jeszcze bardziej. — Pan mecenas mówi, że pokoje umeblowane na Widoku... — powtórzył. — Przecież to najprostsza rzecz w świecie! — zawołał. — Chciała, żeby za nią ktoś chodził krok w krok, czy tak powiedziała — co A to przecież ewident! Bo kiedy to człowiek chce dobrowolnie chodzić w asyście świadków, kiedy... Wtedy gdy się czuje zagrożony! To było tylko to, tak sobie myślę, tylko to!... Dlatego chciała, by za nią chodzono...“(2)