„Jedyną trudnością było to, że farby olejne kosztowały tak drogo — a on nakładał je tak grubo. Zupełnie, jak gdyby rzucał pieniądze do Zuidersee. w tak grubych, potężnych masach wyciskał farby z tub. Malował tak szybko, że rachunki za płótno rosły zatrważająco. Jednym zamachem malował obraz, na który Mauve potrzebowałby dwóch miesięcy. Nie umiał nakładać cienko farby, nie umiał pracować powoli. Pieniądze topniały, a pracownia zapełniała się obrazami. Skoro tylko przychodziły pieniądze od brata — umówili się, że brat będzie posyłał po pięćdziesiąt franków pierwszego, dziesiątego i dwu
iTorchon — specjalny papier do akwareli.
16 — Pasja życia
dzieslego — Vincent biegł do sklepu i kupował wielkie tuby ochry, kobaltu, błękitu pruskiego oraz mniejsze ultramaryny, sjeny i żółci neapolilańskiej. Potem pracował w radosnym upojeniu, dopóki nie zużył wszystkich farb i pieniędzy — zwykle działo się to już w pięć lub w sześć dni po otrzymaniu przesyłki Thea. Wówczas stare kłopoty zaczynały się na nowo.
Vincent dziwił się, że tyle rzeczy trzeba sprawiać niemowlęciu, że Krystynie wciąż potrzeba leków, bielizny i specjalnego pożywienia, że Herman musi mieć książki i inne przybory szkolne (posłano go wreszcie do szkoły), że gospodarstwo pochłania bez końca lampy, garnki, koce, drzewo, węgiel, firanki, dywaniki, świece, prześcieradła, nakrycia stołowe, talerze i niekończący się strumień żywności. Trudno było podzielić owe pięćdziesiąt franków między malarstwo i troje gęb, które miał do wyżywienia.“(3)