„upada. Pod jednym wszakże względem Grand Central nie ma sobie równych na świecie to właśnie tutaj zaczyna się największa plątanina tuneli, korytarzy, przejść, wyjść i wejść, jaką znają dzieje komunikacji. Chodzi o ciągnącą się prawie na kilometr węzłową stację kolei podziemnej, zwanej metrem, która tu łączy się z normalną koleją żelazną.
Wymaga to jednak krótkiego wyjaśnienia, ponieważ metro nowojorskie, jedno z najstarszych na świecie, jest wyjątkową osobliwością tego miasta. Dość szybko uczę się planów obcych miast i odnajduję właściwe połączenia komunikacyjne, nigdy jednak nie udało mi się zrozumieć układu linii metra nowojorskiego. Nie sądzę, żeby to był dowód na moje szczególne gapiostwo, ponieważ znam rodowitych nowojorczyków, którzy gubią się w podziemiach tak samo jak przyjezdni. A powód tego jest dość prosty i bardzo przy tym amerykański. Otóż metro było początkowo budowane przez prywatne przedsiębiorstwa, i to aż cztery naraz. Wszystkie one kuły tunele mniej więcej równolegle do siebie, ale stacje budowały w różnych miejscach. Kiedy miasto wykupiło linie metra, było już za późno, żeby z tym zrobić jakiś porządek. Trasy przebiegają w sposób absurdalny, dawne stacje połączono obłąkańczą plątaniną przejść i korytarzy, a na tej samej linii kursują pociągi do tej pory oznaczane nazwami dawnych linii. Rzadko zdarza się widzieć aż tak wyrazisty przykład chaosu i marnotrawstwa. Ale w końcu cały kapitalizm tak wtedy wyglądał. Nic dziwnego, że to w Ameryce narodziła się osobliwa, na szczęście nieznana w Europie konkurencja „sportowa" pod nazwą „catch as catch can", czyli chwytaj, gdzie możesz. Jest to rodzaj zapasów, a właściwie bójki, w której każdy chwyt jest dozwo“(11)